و از آن جمله است : روايتى كه جمال الدين محدّث در « روضة الاحباب » آن را آورده ، چنانچه در ذكر حجّة الوداع گفته : [ و در أثناء مراجعت چون به منزل غدير خمّ كه از نواحى جحفه است رسيد نماز پيشين را در أوّل وقت گذارد و بعد از آن رو به روى ياران بكرد و فرمود : أ لست أولى بالمؤمنين من أنفسهم ؟ يعنى : آيا نيستم أولى بمؤمنين از نفسهاى ايشان ؟ و روايتى آنكه فرمود : گوييا مرا بعالم بقا خواندند و من اجابت نمودم ، بدانيد كه من در ميان شما دو أمر عظيم مىگذارم ، و يكى از ديگرى بزرگتر است : قرآن و أهل البيت من ، ببينيد و احتياط كنيد كه بعد از من با آن دو أمر چگونه سلوك خواهيد نمود ؟ و رعايت حقوق آنها بچه كيفيّت خواهيد كرد ؟ و آن دو أمر از يكديگر هرگز جدا نخواهند شد تا در لب حوض كوثر به من رسند . آنگاه فرمود : بدرستى كه خداوند تعالي مولاى من است ، و من مولاي جميع مؤمنانم . بعد از آن دست على را بگرفت و فرمود : من كنت مولاه فعلىّ مولاه ، اللّهمّ وال من والاه و عاد من عاداه ، و اخذل من خذله ، و انصر من نصره ، و أدر الحقّ معه حيث كان ] . و اين روايت را نور الدين حلبى در « إنسان العيون » و شيخ عبد الحق دهلوى در « مدارج النّبوة » و عبد الرحمن چشتى در « مرآة الاسرار » و حسام الدين سهارنپورى در « مرافض » نيز ذكر نموده‌اند . مخفى نماند كه مناسبت حديث ثقلين با حديث غدير بحدّى ثابت و مبرهنست كه علماي أعلام سنّيّه طوعا و كرها به آن اعتراف مىنمايند ، بلكه در مقام إثبات خصوصيّت جناب أمير المؤمنين عليه السّلام بمزيد اهليّت تمسّك ، حديث غدير را بمعرض احتجاج آورده اذعان و إيقان أرباب أبصار و أعيان مىافزايند . نور الدين سمهودى در « جواهر العقدين » كما سمعت سابقا در شمار تنبيهاتى كه بعد سياق طرق حديث ثقلين ذكر نموده گفته : [ رابعها : هذا الحثّ شامل للتمسّك به من سلف من أئمّة أهل البيت و العترة الطّاهرة و الاخذ بهديهم ، و أحقّ من تمسّك به منهم إمامهم و عالمهم علي بن أبي طالب رضى اللَّه عنه ، في فضله و علمه و دقائق